Τα πρώτα χρόνια 1981 - 2004

To παρακάτω κείμενο έχει βασιστεί στη βιογραφία του Fernando Alonso από το επίσημο site του www.fernandoalonso.com.

O Fernando γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου 1981 στο Oviedo, στην επαρχία Asturias της Βόρειας Ισπανίας. Η μητέρα του δούλευε σε ένα πολυκατάστημα και ο πατέρας του σαν ειδικός πυρομαχικών σε ορυχεία. Η οικογένεια Alonso είχε 2 παιδιά την μεγάλη αδερφή Lorena και τον Fernando και ζούσε ανετα μα καθόλου πλούσια. O Fernando από πολύ μικρός είχε δείξει το μεγάλο ταλέντο του στο «τιμόνι». Σε ηλικία τριών ετών «κληρονόμησε» το αγωνιστικό αυτοκίνητο που ο πατέρας του είχε φτιάξει για την αδερφή του, Lorena. Ο πατέρας του, ο Josι Luis Alonso, είχε ανεκπλήρωτο όνειρο τους αγώνες go-kart και αρχικά προσπάθησε να τον εμφυτεύσει στη κόρη του. Η Lorena δεν τα κατάφερε με την ταχύτητα σε ηλικία 8 ετών.

Έγιναν μερικές μετατροπές στα πετάλια για να μπορεί ο μικρός να οδηγήσει. Μόλις υπήρξαν οι πρώτες ενδείξεις ταλέντου, ο πατέρας είχε αρχίσει να ελπίζει ότι τα όνειρά του θα γίνουν πραγματικότητα «Στην αρχή όλα αυτά ήταν ένα παιχνίδι αλλά όταν έφτασε στην ηλικία των 5 ή 6 ετών, ήταν πια προφανές ότι ήταν κατά πολύ καλύτερος από άλλα παιδιά της ηλικίας του» σχολιάζει ο Josι Luis, μηχανικός του Fernando ως την ηλικία των δώδεκα χρόνων. Ο Fernando «έπαιζε» με το kart μέχρι το 1988, κερδίζοντας τη πρώτη νίκη του στη Pola de Laviana τον Ιούνιο του 1988. Τότε ολοκλήρωσε για πρώτη φορά ένα αγώνα νέων κέρδισε και τις 8 διαδρομές και πήρε τον τίτλο εκείνης της χρονιάς.

Ο Fernando ήταν καλός και στο σχολείο και έτσι η μητέρα του δεν έφερνε αντιρρήσεις που πατέρας και γιος εξαφανιζόταν στις πίστες κάθε Σαββατοκύριακο.

Στα οκτώ του χρόνια κερδίζει το πρώτο του πρωτάθλημα στη κατηγορία junior. Το 1990 θριάμβευσε και πάλι στην κατηγορία cadet πάντα σε τοπικά πρωταθλήματα. Την επόμενη χρονιά άρχισε τα ταξίδια στη Μαδρίτη και τα έξοδα ανέβηκαν πολύ υψηλά. Τερμάτισε δεύτερος στο Ισπανικό πρωτάθλημα στη πίστα του Santos de la Humosa. Δεν ήταν οικονομικά δυνατόν να συμμετέχει σε ανώτερα πρωταθλήματα. «Το κόστος είχε γίνει δυσβάστακτο», λέει ο Josι Luis. «Ο Fernando είχε συναίσθηση της υποστήριξης της οικογένειας τόσο με προσωπική εργασία όσο και οικονομικά. Ο μόνος τρόπος για να μπορέσει ο Fernando να συνεχίσει ήταν να νικάει τους αγώνες ελπίζοντας ότι κάποιος θα τον αναγνώριζε σαν μελλοντικό ταλέντο γιατί κανένας οργανισμός ή εταιρεία από τον οποίο ζητήσαμε βοήθεια δεν ανταποκρίθηκε. Ο Fernando ήξερε καλά ότι μόνος του έπρεπε να προσπαθήσει για να συνεχίσει».

Το 1992, έτρεξε στη κατηγορία 100cc με ειδική άδεια από την Ομοσπονδία μια και ήταν πολύ μικρός για να συμμετάσχει στην κατηγορία αυτή. «Ήμουν πάντοτε ο μικρότερος σε όποια κατηγορία συμμετείχα και μάλλον γιʼ αυτό το λόγο το έχω συνηθίσει και δεν με εντυπωσιάζει όσο θα έπρεπε. Αν και μπορεί να νομίσει κανείς ότι δεν είμαι ενθουσιασμένος με εκείνες τις νίκες, τις υπολογίζω αλλά ίσως και να το συνήθισα. Ήμουν πάντα ο πιο μικρός σε όλους τους αγώνες που έτρεξα», λέει συχνά ο Fernando.

Ο αγώνας στο Mora de Ebro (Tarragona) το 1993 ήταν ένα πολύ σημαντικό βήμα στη καριέρα του. Δεν είχε κλείσει τα δώδεκα όταν ο Genis Marcσ (ιδιοκτήτης της εταιρείας Genikart, εισαγωγέας των Parilla και των σασί Mike Wilson) τον εντόπισε. Συμμετείχε σε ένα αγώνα στο πρωτάθλημα της Καταλανίας στη Mora de Ebro γνωρίζοντας ότι ζούσε τη πιο σημαντική στιγμή στη ζωή του. Κέρδισε τον αγώνα χωρίς να δώσει ευκαιρία σε κανέναν. Παιζόταν η συνέχεια της καριέρας του.

Από εκείνο τον αγώνα ο Marcσ ανέλαβε τον Alonso και ο Josι Luis παραιτήθηκε από μηχανικός του. Κέρδισε το Ισπανικό Πρωτάθλημα του 1993. Αλλά από εκείνη τη στιγμή η οικογένεια Alonso έχασε κατά κάποιο τρόπο τον Fernando. Συνέχισε να παίρνει καλούς βαθμούς στο σχολείο αλλά δεν παρακολουθούσε πλέον τα μαθήματά του στο σχολείο. Με τη βοήθεια των σημειώσεων των συμμαθητών του κατάφερε να περάσει τη τάξη με αρκετά καλούς βαθμούς. Ακόμη και οι δάσκαλοι του σχολείου Santo Αngel της πόλης Oviedo βοήθησαν την αθλητική πορεία του Nanνn (έτσι τον φώναζαν οι καλοί του οι φίλοι).

«Ο πατέρας μου με μεγάλωσε με αξίες, με βοήθησε να έχω την καλύτερη εκπαίδευση και πάντα θα τον ευγνωμονώ γιʼ αυτό. Εκτιμώ αυτά που μου παρείχε και όλη τη προσπάθεια που η οικογένειά μου έκανε για μένα διότι γιατί είμαστε μια μέση οικογένεια. Δούλευαν και δύο γονείς μου και εγώ ξόδευα σημαντικό μέρος του μισθού τους για να κάνω kart. Ο μόνος τρόπος για να τους ανταμείψω ήταν να κερδίζω τους αγώνες. Η καλύτερη ανταμοιβή για μένα ήταν να βλέπω το πρόσωπο του πατέρα μου μετά από τη νίκη μου» σχολιάζει ο Fernando αναπολώντας εκείνες τις μέρες.

«Πήγαινα με τον Fernando σε όλους τους αγώνες το 93, 94 και μέχρι το τέλος του 95 όταν η ΙΑΜΕ (η Ferrari του παγκόσμιου kart) ανέλαβε όλα τα έξοδά του» λέει ο Josι Luis.

«Σταθερότητα και θέληση για νίκη κουβαλούσε πάντοτε ο Fernando μέσα του. Ακόμη και να του έλεγες να οδηγεί αργά, δεν έδινε καμία σημασία. Αν ο αγώνας είναι άνετος και δει ότι έχει τη δυνατότητα να επιταχύνει, το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη. Δε λέει τίποτε, κάνει καλό χρόνο και μόνο τότε κουβεντιάζει το θέμα. Αυτό συνέβαινε σε όλη την αγωνιστική του καριέρα, τόσο στα karts όσο και στη Formula. Ο ίδιος ο Fernando παραδέχεται ότι από μικρό παιδί δεν του άρεσε να «χάνει» σε κάθε είδους αγώνα.

Ο Fernando είναι πολύ έξυπνος οδηγός και με πολύ πείρα πράγμα που είναι εμφανές από τον τρόπο που «διαχειρίζεται» τους αγώνες του. «Ήξερε να τερματίζει δεύτερος ή τρίτος συντηρώντας λάστιχα και μηχανή μέχρι το τέλος του αγώνα. Πάντα προσπαθούσε να έχει καθαρό μυαλό και να είναι υπομονετικός όταν έπρεπε να είναι και λάμβανε υπʼ όψη του τις υποδείξεις και τις συμβουλές. Και πάντα ήταν συντηρητικός στους προκριματικούς αγώνες με απώτερο σκοπό την νίκη στον αγώνα» σχολιάζει ο Josι Luis.

Ο Fernando διατηρεί αυτή τη τακτική και στη Formula 1 και λέει: «Δεν υπάρχει λόγος να είσαι ο καλύτερος την Παρασκευή, ή και πρώτος στην εκκίνηση αν δεν έχεις το πλεονέκτημα με ένα αξιόπιστο αυτοκίνητο κατά την διάρκεια του αγώνα. Ο λόγος που απαντώ αρνητικά κάθε φορά που με ρωτάνε αν ανησυχώ μήπως δεν είμαι αρκετά μπροστά στην εκκίνηση, είναι γιατί θεωρώ τη Παρασκευή σαν μέρος της προετοιμασίας του αυτοκινήτου. Πρέπει να ξεκινήσω τον αγώνα με το αυτοκίνητο στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Αν μπορέσω να πάρω την πρώτη θέση στην εκκίνηση, καλώς. Ο αγώνας είναι περισσότερο σπουδαίος γιατί μόνο εκεί μπορώ να πάρω βαθμούς.»

Ο Fernando έχει προσπαθήσει πολύ για να φτάσει στη κορυφή. Σε ηλικία 13 χρόνων δούλευε σαν μηχανικός αυτοκινήτων σε μικρότερης ηλικίας ραλίστες για να μπορεί να κερδίζει χρήματα και να καλύπτει τα έξοδά του για τα οποία η οικονομική βοήθεια της Marcσ & IAME δεν αρκούσε.

Χωρίς καμία αμφιβολία η υποστήριξη από την οικογένειά του ήταν βασική προϋπόθεση για να μπορέσει να φτάσει σήμερα τόσο ψηλά ο Fernando. Οι νίκες του σαν παιδί έδιναν κουράγιο σε όλη την οικογένεια.

Όταν ο Fernando έλαβε μέρος στο Ιταλικό πρωτάθλημα, έφευγε με τον Josι Luis τις Πέμπτες μετά το σχολείο και με ένα Peugeot 405 diesel και ταξίδευαν 2000 χλμ. και επέστρεφαν τη Τρίτη το πρωί μετά από 18 έως 20 ώρες ταξίδι.

Το 1995 στη Πορτογαλία ανέβηκε για πρώτη φορά στο βάθρο ενός παγκόσμιου αγώνα τερματίζοντας τρίτος στην Braga.

Ο Adriαn Campos, οδηγός της Formula 1, πρόσεξε στο Marlboro Masters στη Barcelona ότι ο Fernando οδηγούσε πολύ έξυπνα. Αρχικά κάλεσε τον Antonio Garcνa που ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερος από τον Fernando, αλλά στην συνέχεια έδωσε την ευκαιρία στον Alonso. Τον Οκτώβριο του 1998, ο Fernando οδήγησε αυτοκίνητο με ταχύτητας γι απρώτη φορά, στην Albacete. Ο αγώνας που σημάδεψε την αρχή της καριέρας του στη formula ήταν αυτός στην Albacete.

Τότε πήγε στην ομάδα της Nissan όπου σταθερά κέρδιζε αγώνες και θέσεις pole. «Ο τελευταίος αγώνας με την Nissan ήταν πολύ συναρπαστικός. Ο Fernando είχε όλες τις συγκυρίες εναντίων του. Ο Giao, για να κερδίσει το πρωτάθλημα, έπρεπε ή να τερματίσει πριν από εκείνον ή να είναι μέσα στους τρεις πρώτους και σε κάθε περίπτωση να έχει κάνει τον ταχύτερο γύρο του αγώνα. Ο Fernando κέρδισε τελικά και έκανε και τον ταχύτερο γύρο.

Αφού κέρδισε τη Formula Nissan, δοκίμασε αυτοκίνητο της F1 για πρώτη φορά στις 13 Δεκέμβρη στη πίστα Jerιz. «Στο Jerιz θα δοκιμάζαμε 6 ή 7», λέει ο Cesare Fiorio, πρώην Διευθυντής αγώνων για τις Lancia, Ferrari, Ligier, Prost & Minardi. «Ο Fernando Alonso ήταν ένας από αυτούς τους πιλότους. Έβρεχε το πρωί και πιστέψαμε ότι δεν θα μπορούσαμε να τους δοκιμάσουμε σωστά, αλλά θα ήταν δυνατό να δούμε αν κάποιος ξεχώριζε ανάμεσα τους. Έκαναν όλοι αρκετούς γύρους αλλά ο Alonso ήταν με διαφορά ο πιο γρήγορος, με διαφορά ενάμισι δευτερολέπτου. Διακρίναμε σε αυτόν ότι είχε όλα τα προσόντα, ψυχραιμία, συγκέντρωση, εξυπνάδα όλα αυτά που συνοδευόμενα από ταλέντο κάνουν έναν πρωταθλητή» σημειώνει ο Ιταλός.

«Από τον πρώτο γύρο έβρεχε και καθώς ήταν και η πρώτη φορά που ο Alonso οδηγούσε μονοθέσιο F1 πάτησε φρένο στο ίδιο σημείο που ο Barrichello είχε φρενάρει. Τρόμαξα και του είπα να σταματήσει. Όταν ήρθε στα πιτ τον ρώτησα τι είχε συμβεί και εάν είχε κάποιο πρόβλημα. Μου απάντησε ότι πήγαινε σιγά όπως του είχα υποδείξει. Τον ενθάρρυνα να συνεχίσει με τον ίδιο ρυθμό. Δεν έκανε λάθη. Τέλος ήρθε η 9η δοκιμασία, όπου λέμε στους οδηγούς να πηγαίνουν σιγά και μετά να κάνουν ένα γρήγορο γύρο. Συνήθως σε αυτή τη δοκιμή κανένας δεν βελτιώνει σημαντικά το χρόνο του γιατί από την αρχή και για μεγάλο χρονικό διάστημα είναι χαλαροί. Αλλά ο Fernando έκανε σημαντική βελτίωση χρόνου και το πρώτο που έκανα ήταν να ζητήσω από τον Gabriele Rumi να υπογράψει 10ετές συμβόλαιο μαζί του πριν διαρρεύσει το νεό στην Formula 1 και μας τον κλέψουν».

«Είναι ο καλύτερος από τους καλύτερους. 40 χρόνια τώρα δούλεψα με περισσότερους από 300 οδηγούς και δεν έχω δει κανένα σαν εκείνον. Είναι από τους οδηγούς που εμφανίζονται κάθε 10 χρόνια. Είχαμε τις εποχές των Schumacher, Prost, Senna, Piquet, και είμαι σίγουρος ότι θα αγωνιστεί να γίνει ένα από τα αστέρια της formula 1» λέει με ενθουσιασμό ο Fiorio τονίζοντας ότι στα 40 χρόνια που είναι manager πιλότων, δεν έχει δει άλλο ταλέντο σαν τον Fernando».

Ο Fernando είχε πολλές δυσκολίες, ειδικά στην F3000 όταν τον βαθμολογούσαν σαν πιλότο. Και στο τέλος κατόρθωσε να κερδίσει στο Spa και να πάρει τη δεύτερη θέση στην Ουγγαρία.

Έξι φορές στην F3000 έκανε τον ταχύτερο γύρο και μάλιστα σε πίστες που δεν ήξερε.

Ο Fernando ήταν οδηγός στην ομάδα της Minardi στον αγώνα της Γερμανίας τον Ιούλιο. Στην F3000 είχε πολλές δυσκολίες.

Ήταν πλέον ξεκάθαρο ότι ο 19χρονος Αλόνσο ήταν έτοιμος για τη F1 και πολλές ομάδες του προσέφεραν πολυετή συμβόλαια. Μόνο όμως ο Φλάβιο Μπριατόρε του προσέφερε και μια θέση στο πρωτάθλημα του 2001, επί πληρωμής, στην ομάδα της Μinardi. Έτσι έκανε το ντεμπούτο του στην Αυστραλία σχεδόν χωρίς προηγούμενες δοκιμές και απέδειξε ευθύς εξ’ αρχής το ταλέντο του όντας σταθερός στην απόδοσή του καταφέρνοντας αρκετές φορές να βρεθεί στις δοκιμές εμπρός από μονοθέσια άλλων ομάδων και μονίμως εμπρός από τον Μαρκουές ή τον Γιόνγκ οι οποίοι αποτελούσαν τους team mates του χωρίς να προκαλεί ατυχήματα. Η 17η θέση στις κατατακτήριες δοκιμές της Ινδιανάπολης μεταξύ 22 συμμετεχόντων και η 10η στον αγώνα της Γερμανίας ήταν τα καλύτερα αποτελέσματα που κατάφερε να σημειώσει με την περιορισμένων δυνατοτήτων ΡS01. Το 2002 τον είδε στο ρόλο του δοκιμαστή της Renault και την επόμενη σεζόν προάχθηκε στη θέση του μόνιμου οδηγού, αντικαθιστώντας τον Τζένσον Μπάτον . Στο δεύτερο μόλις αγώνα του με τη γαλλική ομάδα (Μαλαισία) κατάφερε να σημειώσει την pole position, ενώ στο 13ο αγώνα της σεζόν (Ουγγαρία) πήρε την πρώτη του νίκη! Ο συνολικός απολογισμός της σεζόν ήταν άλλοι 3 τερματισμοί στο βάθρο και η 6η θέση στο πρωτάθλημα. Μοναδικό μελανό σημείο αποτέλεσε το ατύχημά του στη Βραζιλία όπου τραυματίστηκε ελαφρά, καθώς ρίσκαρε υπέρ του δεόντως σε πολύ δύσκολες καιρικές συνθήκες. Η σεζόν του 2004 δεν αποδείχθηκε το ίδιο επιτυχής για τον Αλόνσομε τον Τρούλι που τον πλαισίωνε και πάλι να παίρνει την εκδίκησή του στο πρώτο μισό της σεζόν. Ο Ισπανός κατάφερε εντέλει να ολοκληρώσει τη σεζόν όντας 4ος στη βαθμολογία με τέσσερις τερματισμούς στο βάθρο.

«Πάντοτε θα θυμάμαι την μέρα που έφτασε Αυστραλία, ήταν η ημέρα των επίσημων δοκιμών. Αυθόρμητα τον κλώτσησα στο πόδι και του είπα να μην είναι μουτρωμένος. «Μα πως θες να είμαι; Είναι οι επίσημες δοκιμές και δεν είμαι στη πίστα» μου απάντησε» σχολιάζει ο Adriαn Campos

Ο Fernando δεν εξωτερικεύει τα συναισθήματά ότι και εάν νοιώθει μέσα του. Όταν κέρδισε τον αγώνα της Ουγγαρίας το 2003, ήρθε μέσα φωνάζοντας «Τι έκανα;, τι έκανα;» και στη συνέχεια βγήκε έξω με τελείως διαφορετικό πρόσωπο. Με τον ίδιο τρόπο, ο Fernando ξέρει πώς να διώχνει την πίεση και να μην τον αφήνει να επηρεαστεί.

Η πιο σπουδαία στιγμή του 2003 ήταν η pole position στη Μαλαισία, πιο σημαντική και από πρωτιές ή οτιδήποτε άλλο. Η νίκη στην Ουγγαρία ήταν πιο σημαντική αλλά στη Μαλαισία φάνηκε ότι θα ήταν ένας από τους μεγάλους της Formula 1.

Από εκείνο τον αγώνα και μετά ήταν αδύνατο να περάσει απαρατήρητος. «Προσπαθώ να ζω μια φυσιολογική ζωή και να κάνω αυτά που κάθε νέος στην ηλικία μου κάνει, ενώ παράλληλα προετοιμάζομαι και αγωνίζομαι για την Formula 1 εξίσου καλά.» λέει ο Fernando.

Ο Fernando Alonso είναι ο νεώτερος νικητής στην ιστορία της Formula 1 o οποίος ήταν μόλις 22 χρόνων και 16 ημερών όταν κέρδισε τον αγώνα της Ουγγαρίας. Μέχρι τότε, ο Νέοζηλανδός Bruce McLaren (ο ιδρυτής της ομάδας Bruce McLaren) κράταγε το ρεκόρ αυτό με την νίκη του στο Αμερικάνικο Grand Prix το 1959 στη πίστα Sebring σε ηλικία 22 ετών και 104 ημερών.

Eίναι απίστευτα ώριμος, κάνοντας όσους συνομιλούν μαζί του να ξεχνάνε το νεαρό της ηλικίας του, αρκετά ντροπαλός με αγνώστους αλλά πολύ θερμός, φιλικός και πλακατζής μέσα στον καθημερινό του κύκλο ανθρώπων, με έντονο το μεσογειακό ταμπεραμέντο. Μπορεί ακόμη και να αρχίσει να σου δείχνει μαγικά κόλπα με χαρτιά αν ανήκεις στην ελίτ -πλέον- των φίλων του. Πρόκειται φυσικά για έναν περήφανο άνθρωπο, παθιασμένο με αυτό που ασχολείται και βέβαια με τιτάνια αυτοπεποίθηση, πιστό στα πιστεύω του αλλά και στις σχέσεις του με τους ανθρώπους που αγαπά, ταπεινό, που νιώθει αρκετά άβολα με τη φήμη που του απέφερε η Formula 1, αλλά και μεγάλη έκπληξη από την έκτασή της. Ο ίδιος λέει ότι παραμένει ένας απλός άνθρωπος αλλά δεν ανακηρύσσεται ο κάθε άνθρωπος της διπλανής πόρτας ο νεότερος παγκόσμιος πρωταθλητής στην ιστορία της πιο απαιτητικής μορφής μηχανοκίνητου αθλητισμού.

Η Alonsomania έχει ήδη κατακλύσει την πατρίδα του και εξαπλώνεται με γοργούς ρυθμούς σε όλο τον κόσμο. Ο πιλότος με ένα από τα πιο επιθετικά φρεναρίσματα και την εξίσου βίαιη είσοδο σε στροφές, έδειχνε από τη στιγμή που πάτησε το πόδι του στη Formula 1 (με τη χρυσή τάξη του 2001, που περιλάμβανε μεταξύ των πρωτοεμφανιζόμενων οδηγών της εκτός του Fernando, τον Raikkonen και τον Montoya) ότι έχει τα απαιτούμενα προσόντα για να γίνει πρωταθλητής. Βρίσκεται σε κορυφαίο επίπεδο σε κάθε τομέα της οδήγησης και χωρίς να ξεχωρίζει χαρακτηριστικά κάπου συγκεκριμένα, δείχνει μια πολύ καλή συνολική εικόνα η οποία συνδυάζεται πλέον και με εκπληκτική σταθερότητα. Αν και το στυλ του δημιουργεί υψηλότερες του συνηθισμένου απαιτήσεις από το μονοθέσιο, ο Fernando γνωρίζει πώς να το διατηρήσει σε καλή κατάσταση έτσι ώστε να φτάσει χωρίς προβλήματα στον τερματισμό. Ξέρει να «διαβάζει» τον αγώνα και τη στρατηγική που απαιτείται πιέζοντας όποτε χρειάζεται, χωρίς να παρασύρεται σε αναποτελεσματικές παρορμήσεις -πράγμα σπάνιο για το νεαρό της ηλικίας του- ενώ σε θέμα οδηγικής ωριμότητας απέδειξε ότι έχει πλέον ενηλικιωθεί.